Als meer dan de helft van de bevolking te dik is, moet dat meer zijn dan de optelsom van individueel verstoorde energiebalansen. Dan is het ook een maatschappelijk probleem. We leven in een obesogene samenleving, een maatschappij die dik maakt. Energierijk voedsel is altijd en overal verkrijgbaar. We zien het niet meer als feestvoedsel. En we zitten dus de hele dag stil.

De overheid heeft de afgelopen jaren allerlei gezondheidsnormen op ons afgelaten - de fruitnorm (2 stuks per dag), de groentenorm (2 ons per dag), de Nederlandse Norm Gezond Bewegen (minimaal 5 keer in de week tenminste 30 minuten matig intensief bewegen), de fitheidsnorm (minimaal 3 keer in de week tenminste 20 minuten intensief bewegen) en de combinorm (voldoen aan ofwel de fitheidsnorm, ofwel de NNGB).

Tweederde van de Nederlanders voldoet aan de combinorm, blijkt uit het vorige maand verschenen Trendrapport Bewegen en Gezondheid 2006/2007 van TNO.

Toch mag de vlag niet uit.

‘Er zijn sterke aanwijzingen dat een sedentaire leefstijl niet gecompenseerd wordt met een half uurtje per dag matig intensief bewegen', zegt Vincent Hildebrandt, teammanager Bewegen & Arbeid bij TNO. ‘Een zittende leefstijl brengt de gezondheid ernstige schade toe. In veel beroepsgroepen wordt een zittende leefstijl bijna afgedwongen.'

Hildebrandt ziet daarom in de remedie een belangrijke rol weggelegd voor de werkgevers van Nederland. Ze moeten tijdens het werk niet alleen gezondheidschade door te zware belasting zien te voorkomen, maar ook de schade die door onderbelasting kan ontstaan.

En wel door ons aan het bewegen te krijgen. Onder werktijd, want daarbuiten komt het er toch niet van. De pingpongtafel zou in ere hersteld moeten worden, de Wii zou gouden diensten kunnen bewijzen. Hildebrandt deed zelf een geslaagd experiment met een lasersquash-competitie. Even vijf minuten squashen met een collega, en dan weer voort met de zittende werkzaamheden.

‘Iedereen heeft wel het idee dat roken ontzettend slecht is voor de gezondheid. Het is voor veel mensen een eye-opener dat niet-bewegen even slecht is voor hart en vaten. Bij het management bestaat hierover absoluut nog geen sense of urgency, maar we moeten dit uit de sfeer van "eigen verantwoordelijkheid" halen.'

Niet alleen voor het eigen bestwil van de werknemer. Ook uit gezond eigenbelang van de werkgever: ‘Als we zo doorgaan, zal het voor werkgevers lastig worden om voldoende fit personeel te vinden, bovendien zullen er kostbare ergonomische aanpassingen gedaan moeten worden. Denk maar aan de stoelen van de caissières bij Albert Heijn.'