Twee jaar geleden is 'het' met Raymond Authier begonnen. De nu 50-jarige Apeldoorner kreeg allerlei lichamelijke kwaaltjes, o.a. problemen met zijn rechterarm, het klikken met de muis ging niet meer. Raymond - getrouwd, vader van drie zoons - natuurlijk zit hij er wel mee dat hij - wat uiteindelijk bleek - de ziekte van Parkinson heeft. Authier is één van de honderd sporters op woensdagavond bij SportVariant in ViaReva. “”Ik ging altijd fluitend naar mijn werk. Had veel plezier in mijn baan als service-deskmedewerker. Telefoon aannemen, lunches regelen, zaalboekingen doen, rondleidingen verzorgen.

Altijd contact met heel veel mensen. Best druk, en het ging probleemloos. Tot ik er ineens grote moeite mee kreeg. Twee dingen tegelijk doen lukte niet meer. Ik moest me heel sterk concentreren. Mijn geheugen werd ook minder. Dan had ik met iemand een zaal voor 40 mensen afgesproken, piekerde ik even later: was het nou 20 of 40? Of: was het nou met lunch of met een borrel na afloop? Ik moest alles opschrijven. Raakte alles kwijt.''

Er kwamen ook andere problemen. Authier kon zijn stropdas niet meer strikken, het bovenste knoopje van zijn overhemd niet meer dicht krijgen. Hij ging de medische molen in. Via de huisarts naar de neuroloog. Zijn vrouw werkt in een verpleegtehuis en kon de uitslag wel voorspellen: Parkinson. Ze werkt met die patiënten, kent de symptomen, en een speurtocht op internet deed de rest. Bij Parkinson (genoemd naar de Engelsman James Parkinson die de ziekte in 1817 als eerste benoemde) denk je aan oude mensen, niet aan iemand van vijftig jaar. Dat beeld klopt maar gedeeltelijk. Van alle Parkinson-patiënten is zelfs tien procent jonger dan veertig jaar. Van alle vijftigers lijdt 1 op de 50 aan de ziekte.

Raymond Authier is blij dat zijn baas zijn werk telkens heeft aangepast. Hij is teruggegaan naar zijn oude job van beveiligingsbeambte. Maar dat ging door de druk ook maar een half jaar goed. Nu verricht hij achter de schermen administratief werk. ,,Ik moet stress vermijden, dan gaat het wel. De Belastingdienst is een heel goede werkgever. Ze helpen me waar ze kunnen. En hebben de keus uit meerdere banen. Bij een klein particulier bedrijf had ik het denk ik veel moeilijker gelegen.''

Met medicijnen kan Authier functioneren. ,,Hoewel ik de laatste tijd weer een terugval heb.'' Natuurlijk denkt hij wel eens na over de toekomst. Trillende handen, een maskergezicht, traag lopen, spraakproblemen, speeksel sijpelend uit de mondhoeken, minder alert zijn. Het zijn allemaal symptomen van Parkinson. Zou hij ze ook krijgen? Authier wil er niet te veel bij stilstaan. ,,Het verloop van de ziekte valt ook niet te voorspellen. En wie weet hebben ze over een jaar of vijf wel betere medicijnen.''

Hij is een optimistisch type. ,,Stil in een hoekje gaan zitten heeft geen zin.'' En eén ding weet Raymond Authier heel zeker: om Parkinson enigszins op afstand te houden moet hij er alles aan doen om in een goede conditie te blijven. Daarom zit hij ook bij SportVariant. Via zijn fysiotherapeut bij ViaReva (voorheen Kastanjehof) kwam hij er mee in aanraking. ,,Sporten is heel gezond. Maar je moet wel weten wat je doet. Daarom is het zo belangrijk dat er deskundige leiding is.'' Eens in de week doet hij aan dynamic tennis bij SportVariant (klein veld, lichte racket, lichte bal, een combinatie van badminton, tafeltennis en gewoon tennis).

En op zijn werk doet hij wekelijks aan fitness. Hij vindt het prettig bij SportVariant: ,,Iedereen mankeert er wat. De één loopt met een prothese, de ander zit in een rolstoel. En allemaal ben je aan het sporten. Het is heel leuk. Het hoeft niet zo goed en snel, het maakt niet uit. Je komt er niet om te presteren.''